กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 หลิวเสวี่ยเหมย
“กัวเสียงสุ่ย ดีมาก! ไปเรียกอีกสองคนมาช่วยประคองพวกเขาแล้วตามฉันมา”
ผู้คุมเรือนจำหนุ่มเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงเป็นมิตรขึ้นเล็กน้อย ถ้ากัวเสียงสุ่ยไม่ออกมาขวางไว้ วันนี้เขาคงต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน
การจะถูกผู้บังคับบัญชาตำหนิหรือไม่เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าต้องเสียหน้าในหมู่นักโทษ มันจะสร้างความยุ่งยากมากมายให้กับการทำงานในภายหลังของเขา
เพียงแต่กัวเสียงสุ่ยคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร ผู้คุมเรือนจำหนุ่มเองก็ไม่คิดว่าวันนี้เขาจะกล้าออกหน้าขนาดนี้
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือจัดการสถานการณ์ตรงหน้าก่อนแล้วค่อยว่ากัน
“พวกนายตามเรามา คนที่เหลือเก็บกวาดที่นี่ให้เร็วที่สุด พอเรากลับมาทุกอย่างต้องกลับมาเหมือนเดิม เข้าใจไหม?!”