เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ช่างบังเอิญจริง ๆ
คนในห้องขังทยอยถูกพากลับมา หูเจี้ยนหมิงและหยางปัวดูเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง ทั้งสองพอกลับมาถึงก็ล้มตัวลงนอนทันที ไม่มีทีท่าอยากจะพูดคุยสื่อสารใด ๆ
อันเสี่ยวไห่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน ในสมองกำลังจัดระเบียบข้อมูลต่าง ๆ ใหม่อย่างต่อเนื่อง พอใกล้ถึงเวลากินข้าวเที่ยง ผู้คุมเรือนจำก็เดินมาคุมตัวพวกเขาไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ช่วงเช้าเพราะมีการสอบสวนกะทันหัน คนของห้อง 232 จึงไม่ได้ออกไปทำงาน แต่ช่วงบ่ายอย่างไรก็หนีไม่พ้น ไม่แน่ว่าตอนค่ำยังต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อชดเชยงานช่วงเช้ากลับมา
เมื่อมองดูผู้คุมเรือนจำวัยกลางคนผู้ไร้ความรู้สึกด้านหลัง อันเสี่ยวไห่ก็อดนึกถึงหลิวชงไม่ได้ ไม่ได้เจอเขามาพักหนึ่งแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้คุมเรือนจำหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและความเห็นอกเห็นใจคนนี้ยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง