เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 การรอคอยและความหวัง
“ไอ้หนุ่ม ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง!” หวังเถี่ยจวินโมโหจนลดกระจกรถลงมาคำรามพิโรธ เมื่อกี้ถ้าเขาเหยียบเบรกช้าอีกนิด คงชนเข้าให้แล้ว
ไอ้หนุ่มที่ขวางทางตัวดำผอมแห้ง สูงไม่มาก ผมดกหนาและหยิกเป็นลอนตามธรรมชาติเล็กน้อย ดูจากสีหน้าและท่าทางแล้วไม่เหมือนอันธพาล
ทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้ หวังเถี่ยจวินย่อมโกรธเป็นธรรมดา
“ผมมาหาหัวหน้าหน่วยหวังเถี่ยจวินแห่งหน่วยปราบปรามยาเสพติด!” พานจ้วงจ้วงพูดเสียงเบา
“มาหาผมหรือ?” หวังเถี่ยจวินชะงัก
หวังเถี่ยจวินนึกขึ้นได้ ตอนกลางวันดูเหมือนมีคนบอกเขาว่าที่หน้าประตูมีไอ้หนุ่มอายุ 18-19 ปีคนหนึ่งมาหา แต่ตอนนั้นหวังเถี่ยจวินกำลังร้อนใจเรื่องตำรวจสายลับแฝงตัว จะมีเวลาสนใจเขาที่ไหน จึงสั่งให้คนไล่เขาไป
“หรือว่าจะเป็นไอ้หนุ่มคนนี้?” ใจหวังเถี่ยจวินสะดุด พร้อมกันนั้นในใจก็ผุดความหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ตามมาด้วยความรู้สึกผิด