เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากหลิวเป่ยและจูเก๋อเลี่ยงจากไป จิวยี่ก็เริ่มสั่งให้ช่างฝีมือแห่งกังตั๋งเร่งสร้างเรือรบเหมิงชงและรถยิงหินสายฟ้าขนาดเล็กอย่างบ้าคลั่ง
จากนั้นก็สั่งให้กองทัพล่องทวนแม่น้ำขึ้นไปไม่ขาดสาย เพื่อเข้าประจำการ ณ ค่ายคูริมฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของผาแดง
พวกจางเจาเห็นแล้วต่างพากันเยาะเย้ย:
“จิวยี่คิดจะพึ่งพาเศษไม้ผุ ๆ พวกนี้เอาชนะกองทัพโจโฉงั้นเหรอ? ช่างเป็นราตรีอาหรับแท้ ๆ”
“เรือลำเล็กกระจิริดแค่นี้ ถ้าเอาชนะเรือรบลำยักษ์ของกองทัพเรือจิงโจวของโจโฉได้ก็ผีหลอกแล้วล่ะ~”
“แล้วก็ไอ้พวกรถยิงหินสายฟ้านั่นอีก นี่ไม่ได้จะตีเมืองสักหน่อย สร้างขึ้นมาจะมีประโยชน์อะไรกัน?”
จิวยี่ไม่สนใจเสียงคัดค้านเหล่านี้แม้แต่น้อย และในวันนี้ ณ ค่ายทหารของเขา ก็มีคนคุ้นเคยเก่าแก่คนหนึ่งเดินทางมาหา
……
หลัวกวานซงอดไม่ได้ที่จะบ่นก่นด่าปัญญาชนคร่ำครึที่ตนสุ่มเลือกได้: