กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลานี้หลี่เตี่ยนไม่มีเวลาส่งทหารไปส่งข่าวให้เซี่ยโหวตุนแล้ว จึงควบม้าเร่งไปข้างหน้าด้วยตนเอง พลางตะโกนเสียงดังไปด้วยว่า
“ทัพหน้าหยุดก่อน! ระวังการโจมตีด้วยไฟ!”
จากนั้นก็สั่งทัพกลางกับทัพหลังว่า
“ทัพหลังเดินช้า ๆ! ทัพหลังเดินช้า ๆ!”
ทว่าทัพหน้ากำลังไล่ตามอย่างเมามัน จะให้ทัพหลังขัดคำสั่งกะทันหัน แล้วจะห้ามกันได้อย่างไร
ยังดีที่โชคดีในคราวเคราะห์ เสียงตะโกนของหลี่เตี่ยนทำให้เซี่ยโหวตุนหันมาสนใจ
“หลี่ม่านเฉิง? ฉันไม่ได้สั่งให้นายคุมท้ายหรือ ทำไมถึงมาอยู่ทัพหน้า”
หลี่เตี่ยนหอบจนแทบพูดไม่ออก ริมฝีปากแห้งแตกพยายามเค้นคำสองคำออกมาอย่างร้อนรน
“ไฟ…ไฟ…”
“อะไรนะ?!”