กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วีรบุรุษย่อมเห็นคุณค่ากัน บางครั้งเมื่อโอกาสมาถึง ก็ต้องการเพียงสบตากันครั้งเดียว
เฉินเต้ารวมทัพกับจ้าวอวิ๋น พาชาวเมืองอำเภอเย่กลับซินเย่อย่างมีชัย
ทันทีที่เห็นทั้งสองคน หลิวเป่ยก็ปรบมือหัวเราะ
“ซูจื้อ สลายความหมางเมินเดิมกับจื่อหลงแล้วหรือ”
เฉินเต้าประสานมือค้อมคำนับอย่างนอบน้อม
“ขุนพลผู้น้อยเลอะเลือนไปชั่วขณะ ถึงกับแย่งผลงานและหึงหวงแม่ทัพจื่อหลง ช่างไม่สมควรจริง ๆ
นับจากวันนี้ หากจื่อหลงต้องการให้ข้าเฉินซูจื้อและ [ไป๋หม่าวปิง] ช่วยเหลือ ข้าจะไม่ปฏิเสธแม้แต่คำเดียว!”
หลิวเป่ยจับมือทั้งสองคนแน่น พาเข้าไปในกระโจมบัญชาการเพื่อฉลองชัย
หวงเหยาถิงที่แอบสังเกตการณ์อยู่รอบนอกเห็นแล้วกระทืบเท้าซ้ำ ๆ
“เอ๊ะ