กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคนเรียก “ผู้ถูกเลือกแห่งประเทศหัว” เจียงจื่อฝานก็สะดุ้งตกใจ
“ให้ตายสิ
ฉันยังไม่ได้เลือกใครเลย ก็มีคนมาหาฉันถึงที่แล้วหรือ?”
เมื่อหันกลับไปมอง ผู้มาเยือนมีอายุเกินสี่สิบปี ท่วงท่าราวกับเซียนผู้ถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์
สวมอาภรณ์ขาวพลิ้วไหว ดุจเกล็ดน้ำค้างแข็ง
กระบี่ล้ำค่าหนึ่งเล่ม ซ่อนชื่อเสียงเกียรติยศไว้ลึกเร้น
สุราหมดไหหนึ่งใบ ไม่รู้ดื่มความโศกเศร้ามามากมายเพียงใด
ดวงตาคู่สุกใส ดูคล้ายเมามายแต่ก็ไม่เชิง มองไปทางใด ที่นั่นก็ประหนึ่งปกคลุมด้วยแสงจันทร์และเรื่องราวในใจ
เจียงจื่อฝานประสานมือคารวะ
“ท่านไท่ไป๋ใช่ไหม?