กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 167 ไม่มีใครเป็นพวกยอมคน
จ้าวเจี้ยนอิงทำงานเกษตรมาตลอดทั้งปี ในมือจึงมีเรี่ยวแรงมหาศาล เธอคว้าหมับเข้าที่เส้นผมของเถียนซื่อเสีย ส่วนมืออีกข้างก็ฟาดลงบนใบหน้าของเถียนซื่อเสีย “เพียะ เพียะ เพียะ—” สามฝ่ามือติดต่อกัน ทั้งแน่นทั้งดังสนั่น
เถียนซื่อเสียถูกตบจนกรีดร้องโหยหวน
“นังแก่มิมรณะ แกกล้าตบฉันเหรอ ฉันจะสู้ตายกับแก!”
“แม่! แม่— อย่าตีกันเลยครับ!”
เมิ่งฮ่าวคิดจะเข้าไปห้าม แต่ก็ดึงไม่ออกเลยสักนิด
ความอัดอั้นตันใจที่จ้าวเจี้ยนอิงเก็บกดมาหลายวันนี้ถูกระบายออกมาจนหมดสิ้น
“นังผู้หญิงขี้เกียจสันหลังยาว! หยิบหย่งไม่เอาถ่าน ข้าวไม่ทำ ชามไม่ล้าง ลูกก็ไม่สนใจ! ลูกชายฉันต้องเป็นวัวเป็นม้ารับใช้แก ฉันมาช่วยเลี้ยงลูกให้แก ยังต้องคอยดูสีหน้าแกอีก! แกคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรฮะ?”
เธอทั้งด่าทั้งตบตีไปพร้อม ๆ กัน