กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 154 ชั้นเชิงสูงเกินไป
เมิ่งฮ่าวเดินตามผู้จัดการต้วนกลับมาที่คาเฟ่ เดินตัดผ่านโถงใหญ่ ยังคงเป็นห้องส่วนตัวห้องเดิม
ในห้องส่วนตัวมีผู้หญิงแต่งกายสง่างามคนหนึ่งนั่งอยู่ อายุสี่สิบกว่าปี สวมแว่นตา แต่งหน้าบาง ๆ เมื่อเห็นเมิ่งฮ่าวเดินเข้ามา เธอก็ยืนขึ้นแล้วยื่นมือออกไป
“ทนายเมิ่ง ได้ยินชื่อเสียงมานาน ฉันแซ่เว่ย ชื่อพยางค์เดียวว่าหลาน เรียกฉันว่าพี่หลานก็พอค่ะ”
เมิ่งฮ่าวจับเพียงปลายนิ้วมือของเว่ยหลานเบา ๆ
“ไม่กล้าหรอกครับ ผมเรียกเถ้าแก่เว่ยดีกว่า”
“ตามสบายค่ะ คำเรียกขานน่ะ เรียกยังไงก็ได้ นั่งสิคะ นั่งก่อน” เว่ยหลานผายมือให้เขานั่งลง ส่วนเธอก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม
ผู้จัดการต้วนถอยออกไปแล้วปิดประตู
เว่ยหลานมองสำรวจเมิ่งฮ่าวด้วยรอยยิ้มตาหยี