กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงนั้นทำให้เลือดในกายแฮร์รี่เย็นเฉียบในพริบตา
เขาลืมตาโพลง แผลเป็นบนหน้าผากเริ่มเต้นตุบๆ เบาๆ
“เราต้องไปกันแล้ว!” จู่ๆ แฮร์รี่ก็คว้าแขนรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ ลากพวกเขาไปอีกทางอย่างแรง
“แฮร์รี่ เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย?” รอนสะดุดแทบล้ม
“เกิดอะไรขึ้น?” เฮอร์ไมโอนี่ก็งงกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้
แฮร์รี่ลากทั้งสองคนไปที่มุมหนึ่งก่อนจะหยุด หอบแฮ่กๆ กันทั้งสามคน
“เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงคนคุยกัน” แฮร์รี่กระซิบ ดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“เขาพูดถึงศิลาอาถรรพ์ บอกว่าจะต้องเอามันมาให้ได้”
ดวงตาสีฟ้าของรอนเบิกกว้าง
“อะไรนะ? ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนะ แฮร์รี่ เมื่อกี้มันเงียบจะตาย”