บทที่ 45 เปิดฉากศึกตัดสิน!

บทที่ 45 เปิดฉากศึกตัดสิน!

คราวนี้เหมือนไปแหย่รังแตนเข้าอย่างจัง เหล่ามนุษย์กลายพันธุ์โดยรอบพากันพุ่งกระโจนเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง หลัวเฟยต้องเค้นแรงทั้งหมดที่มีถึงจะเบียดตัวออกมาข้างนอกได้

เพียงครู่เดียว เลือดตรงนี้ก็ถูกพวกมนุษย์กลายพันธุ์เลียกินจนเกลี้ยง ฝูงซากศพจึงค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

เมื่อมองดูยอดสันเขาที่ยังอยู่อีกไกลพอสมควร หลัวเฟยก็ถึงกับอึ้งไป

จะทำยังไงดี?

การตะโกนโวยวายใช้ไม่ได้ผลแน่นอน เพราะยังไม่ทันจะล่อฝูงซากศพข้ามสันเขาไป ตัวเขาเองคงถูกรุมทึ้งกลืนกินก่อนเป็นอันดับแรก แถมยังอาจถูกฝั่งฉินฮ่าวฮั่นจับได้ง่ายๆ อีกด้วย

หากตอนนี้แอบเผ่นหนีออกไปย่อมเอาชีวิตรอดได้แน่ ทว่าความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็จะสูญเปล่าไปในทันที

หลัวเฟยที่ถูกเพลิงแค้นและโทสะแผดเผาจนหน้ามืดตามัว ไม่มีทางยอมแพ้อย่างเด็ดขาด

เขายกมือขึ้นแล้วชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากเอว

ก่อนจะตัดสินใจกรีดคมมีดลงบนข้อมืออย่างเด็ดเดี่ยว เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาทันที