บทที่ 28 ยึดเขาตั้งตนเป็นพญา (ตอนที่สาม เพิ่มพิเศษให้นักอ่าน อี้ฉ่างเยียนอวี่ ปั้นซื่อหมีหลี)

บทที่ 28 ยึดเขาตั้งตนเป็นพญา (ตอนที่สาม เพิ่มพิเศษให้นักอ่าน อี้ฉ่างเยียนอวี่ ปั้นซื่อหมีหลี)

ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี เส้นทางบนเขาทั้งขรุขระและสัญจรลำบาก

ลมภูเขาพัดหวีดหวิว นานๆ ครั้งจะมีเสียงคำรามของสัตว์กลายพันธุ์ดังก้องสะท้อนอยู่ในพงไพร

ริมทางบนเขามีพงหญ้าขึ้นสูงรกชัฏ ภายในเต็มไปด้วยริ้นยุง อสรพิษ และหนูเพ่นพ่าน ซุกซ่อนอันตรายไว้นับไม่ถ้วน

อันที่จริงในป่าเขาลำเนาไพร สิ่งมีชีวิตจำพวกริ้นยุงคือสิ่งที่สร้างความรำคาญใจให้มนุษย์มากที่สุด

ทว่าสำหรับฉินฮ่าวฮั่นแล้วไม่มีปัญหานี้มากวนใจ ในฐานะจอมบงการแห่งเผ่าแมลง ขอเพียงเป็นสิ่งที่มีความเกี่ยวข้องกับคำว่าแมลง เมื่อเห็นเขาก็จะพากันเผ่นหนีไปไกลลิบ

หนวดของตะขาบสายฟ้าหัวทองกว่าสามสิบตัวโบกไหวไปมา ประหนึ่งแท่งเรืองแสงที่คอยส่องสว่างเส้นทางภูเขาอันมืดมิด

เดินไปตามทางเขาได้ครู่หนึ่ง เจ้าปากมากก็ส่งเสียงเตือนขึ้นในห้วงความคิดของฉินฮ่าวฮั่น