กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Mǎn mǎn_满满
บทที่ 2 หวานกว่าขี้ แต่เหนียวหนึบกว่าขี้
ชุนหานเวินยืนรอดูเหตุการณ์ตรงหน้า ตาเบิกกว้างจนแทบถลนอยู่ชั่วขณะ
ชุนเหล่าสานโมโหจนเป็นลมไปเลย ปากมีขี้อยู่เต็มคำ ใครจะไม่เป็นลมบ้างล่ะ?
ชุนจิ่นโยนไก่ต้าเฝยทิ้งไปส่ง ๆ “เข้ากันดีจริง ๆ ไปหาฮูหยินเจ้าเถอะ” ไก่ต้าเฝยวิ่งต๊อก ๆ ออกไปได้จังหวะพอดี ในที่สุดทั้งครอบครัวก็ไม่ต้องโดนตุ๋นแล้ว!
พ่อชุนถาม “ลูกสาว พ่อเคยเป็นแบบนี้ตลอดเลยหรือ?” ทำไมลูกสาวคนนี้เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้? ถึงเมื่อก่อนจะไม่ได้ดีเด่อะไรนักก็เถอะ แต่วันนี้ช่างขาดคุณธรรมจริง ๆ