ตอนที่ 127 กำแพงเมืองไร้ศัตรู ความจนใจของทั่วป๋าอวี้

ตอนที่ 127 กำแพงเมืองไร้ศัตรู ความจนใจของทั่วป๋าอวี้

ติ๊ง!

ท่ามกลางความตกตะลึงของฝูงชน ลูกดอกหน้าไม้ที่ทำลายมิได้นี้ได้พุ่งชนกำแพงเมือง ทันใดนั้นราวกับยิงใส่แผ่นเหล็กก็ไม่ปาน สาดประกายไฟเจิดจ้า มันมิได้เจาะทะลุกำแพงเมืองตามที่จินตนาการไว้ ตรงกันข้าม หัวลูกธนูกลับหักสะบั้นลง

ส่วนกำแพงเมืองนั้น นอกจากทิ้งรอยสีขาวไว้เล็กน้อยแล้ว แม้แต่รอยบุบสักนิดก็ไม่มี

เวรเอ๊ย!

จังหวะนั้น ไม่เพียงแต่พวกทั่วป๋าอวี้ที่หัวใจเย็นเยียบดุจสายน้ำ แม้แต่สองบิดาลูกหลี่ซานซือบนกำแพงเมืองก็ตกตะลึงจนตาค้าง นี่มันแข็งเกินไปแล้วกระมัง

“สวรรค์ช่วย นี่คือยังคงเป็นกำแพงเมืองหรือ” ม่านตาของหลี่ซานซือหดเกร็ง เขาถูกขวัญผวาเสียแล้ว