กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนที่ 47 อ๋องเป่ยเหลียง： ลูกข้าออกจะสามหาวไปเสียหน่อย
“เช่นนั้นแล้ว ฮ่องเต้คงยิ่งเพิ่มความหวาดระแวงต่อท่านอ๋องเป็นแน่!”
แววตาของหวังจื่อเหวินทอปรากฏรังสีเหี้ยมเกี้ยมวูบหนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เขามีความขัดเคืองต่อฮ่องเต้หลี่อันหลานอยู่ไม่น้อย แม้ราชวงศ์ต้าหนิงของเจ้าจะเกรียงไกร ทว่าเป่ยเหลียงกลับเป็นพวกข้าที่ตีหักเอามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตนเอง หากมิใช่เพราะในยามนั้นต้องการลดความสูญเสียของชีวิตผู้คน ใต้หล้าผืนนี้ยังไม่แน่ว่าจะเป็นของผู้ใด
ยามนี้ใต้หล้าเพิ่งจะสงบเรียบร้อย กลับมองว่าเป่ยเหลียงขวางหูขวางตา ทำได้เพียงกล่าวว่าฮ่องเต้องค์นี้เลือดเย็นไร้น้ำใจเกินไป ทั้งยังไร้ซึ่งน้ำจิตน้ำใจกว้างขวางที่จะโอบอุ้มผู้อื่น
พูดให้ชัดก็คือเป็นเพียงพวกเก่งแต่ในบ้าน หากมีดีจริงเหตุใดไม่ตีเอาเผ่าคนเถื่อนแดนเหนือมาเล่า กลับมาใช้อุบายกับข้ารับใช้ของตนเอง ชั่วชีวิตหามีออร่าแห่งกษัตริย์ผู้ทรงธรรมแม้แต่น้อยไม่