กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซียวผิงที่เพิ่งไปทำงานวันแรกก็โดนการลงโทษทางวินัยครั้งใหญ่ เขากลับถึงบ้านด้วยความหงุดหงิดเต็มอก แต่แล้วก็มีคนโทรศัพท์มาที่ห้องรับส่งข่าวสาร แจ้งว่าเขาต้องไปพาตัวเซียวจ้งออกจากโรงพยาบาล
ทันทีที่เซียวผิงไปถึงโรงพยาบาล สิ่งแรกที่ได้ยินก็คือเสียงร้องไห้โฮของเซียวจ้ง ตามติดมาด้วยเสียงตำหนิจากเหล่าบุคลากรทางการแพทย์
“คุณคือผู้การคนใหม่ใช่ไหม คนที่เมียไปหาเรื่องก่อความวุ่นวายจนถูกจับไปคุมตัวนั่นน่ะเหรอ”
จู่ ๆ ก็มีคนเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง ทำให้ทุกคนพลอยนึกถึงเรื่องวุ่นวายเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมาอีกครั้ง
ชั่วพริบตานั้น สิ่งที่รอต้อนรับเซียวผิงอยู่ก็คือการชี้หน้าก่นด่าวิพากษ์วิจารณ์ราวกับพายุฝนโลหิตอีกระลอก
จิตใจของเซียวผิงดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซียวจ้งผู้เป็นลูกชายที่ร้องไห้จนคอแหบแห้งพลางเรียกร้องให้ตนกอด เซียวผิงก็ยิ่งระงับโทสะไว้ไม่อยู่ จึงฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าและศีรษะของเซียวจ้งไปหลายทีอย่างรุนแรง
ผลก็คือเซียวจ้งร้องไห้อาละวาดอยู่ยกหนึ่ง แล้วก็หมดสติไปอีกครั้ง
“คุณคนนี้ ทำไมถึงมาตบตีเด็กในโรงพยาบาลล่ะ ผลกระทบมันแย่แค่ไหนรู้ไหม”
“นั่นสิ เมียคุณไปหาเรื่องก่อความวุ่นวายก็ไม่ใช่ความผิดของลูกชายคุณเสียหน่อย เด็กน้อยก็น่าสงสารออก ไม่มีแม่แท้ ๆ คอยดูแล แล้วยังต้องมาเจอกับพ่อแท้ ๆ แบบนี้อีก”
“ผู้การเซียว ถ้าคุณยังยืนกรานจะทารุณกรรมเด็กและรบกวนความสงบเรียบร้อยในที่สาธารณะของโรงพยาบาลอยู่อีก ฉันจะไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ!”