ตอนที่ 192 คนดีต้องได้ดีสิ!

ในเรื่องเดียวกัน ผู้คนมักคิดว่าผู้ชายทำได้ดีกว่าผู้หญิง แม้กระทั่งเรื่องที่ไม่ค่อยต้องใช้แรงกายอย่างงานปักเย็บเสื้อผ้าก็ตาม

แต่เฉินเอ้อร์เหมาขี้เกียจจนเคยตัว ที่ไหนจะยอมเรียน ภายหลังที่เขาไปทำงานที่สหกรณ์จัดจำหน่ายก็เพราะงานสบายและสวัสดิการดี

พอเฉินซิ่วซิ่วลืมตาดูโลก ยายหลี่ก็ล้มเลิกความคิดที่จะให้ลูกชายคนที่สองเรียนงานปักในที่สุด และมุ่งมั่นที่จะฟูมฟักหลานสาวแทน

ทว่าเด็กใครก็ย่อมเหมือนคนนั้น เฉินซิ่วซิ่วขี้เกียจเหมือนเฉินเอ้อร์เหมาไม่มีผิด หากไม่มีเติ้งไฉเสียผู้เป็นแม่คอยกดขี่อยู่ข้างบน เฉินซิ่วซิ่วคงไม่อยากแตะแม้แต่งานบ้านด้วยซ้ำ

นึกดูก็น่าขันนัก ทั้งที่ยายหลี่คือคนที่ปฏิบัติต่อเฉินซิ่วซิ่วดีที่สุด เธอไม่ได้ให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง แต่เติ้งไฉเสียต่างหากที่ให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ยายหลี่จึงดีต่อเฉินซิ่วซิ่วมากกว่าน้องชายทั้งสองคนของเธอมาก

สองปีก่อนตอนที่เฉินซิ่วซิ่วต้องลงชนบท ยายหลี่ก็มอบโอกาสให้เธอมาเกาะกินที่สถานีตัดเย็บ ทว่าปีนี้ที่เฉินกองทัพใหญ่ต้องลงชนบท ยายหลี่กลับไม่มีความคิดที่จะช่วยเหลือเลย

เป็นเด็กผู้ชาย ได้เคี่ยวกรำเสียบ้างไม่ใช่เรื่องแย่ อันที่จริงยายหลี่ก็เคยถามเฉินกองทัพใหญ่ว่าอยากเรียนงานปักหรือไม่ แต่เฉินกองทัพใหญ่ยิ่งดูถูกวิชาช่างงานปักนี้เสียมากกว่า

ยามนี้มีจ้าวทิงหลานเข้ามา ยายหลี่รู้สึกยินดียิ่งนัก ทว่าปีนี้เธออายุได้เจ็ดสิบเอ็ดปีแล้ว อยู่มาจนถึงป่านนี้ก็นับว่าอายุยืนยาว แล้วเธอจะยังสอนจ้าวทิงหลานได้อีกกี่ปีกันเล่า