กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เติ้งไฉเสียตั้งท่าจะไปหา ยายหลี่ ทันที แต่สามีกลับคว้ากอดเอวเธอเอาไว้ในเวลานี้อีก
เขาปาดน้ำตา “กลับบ้านเถอะ กลับไปค่อยคุยกัน อย่าโวยวายเลย สู้ไม่ไหวหรอก!”
“ฉันล่ะดูถูกท่าทางขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ของนายจริง ๆ!” เติ้งไฉเสียตบหน้า เฉินเอ้อร์เหมา ฉาดใหญ่อย่างแรง “นังเฒ่า มิมรณะ นั่นจะฮุบ บ้านเรือน ของพวกเราไปอยู่แล้ว นายยังใจเย็นบอกให้ฉันกลับบ้านได้ยังไงกัน นั่นมัน บ้าน ของนายเหรอ”
เฉินเอ้อร์เหมา โดนตบไปหนึ่งฉาดก็โมโหขึ้นมา ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ผู้คนรอบข้างเดินผ่านไปมาขวักไขว่ ทั้งยังมีคนรู้จักอยู่ไม่น้อย เขา กัดฟันกรอด แล้วกระซิบเสียงต่ำ