กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉินซิ่วซิ่วหดคอ รู้สึกน้อยใจแทบตาย เธอไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าทำไมแม่ถึงชอบมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น ราวกับว่าเธอเป็นศัตรูของหล่อนอย่างนั้นแหละ
เธอเริ่มคิดถึงย่าขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว
ยามที่คนเราได้รับความอยุติธรรมจากที่อื่น มักจะนึกถึงคนที่ปฏิบัติต่อตนเองดีที่สุดเสมอ และเฉินซิ่วซิ่วก็รู้ดีว่าความดีที่ย่ามีต่อเธอนั้นไร้ความเห็นแก่ตัว ย่าไม่เคยคิดหวังให้เธอแต่งงานออกไปเพื่อตอบแทน และไม่เคยคิดอยากจะให้เฉินซิ่วซิ่วซื้ออะไรให้ย่าเลย
ทว่าแม้เฉินซิ่วซิ่วจะรู้แก่ใจว่าย่าดีต่อตนมากเพียงใด แต่จิตสำนึกก็ยังคงอยากประจบเอาใจแม่ของตัวเองมากกว่าอยู่ดี