ตอนที่ 172 เสิ่นซ่งชวน แกควรแก่ตายไปคนเดียว!

หลังจากถามจบ เซี่ยหลินก็ทั้งรู้สึกโล่งใจ แต่ขณะเดียวกันก็แอบรู้สึกเสียใจอยู่ลึก ๆ

เธอรู้สึกว่าคำถามสองข้อนี้มันช่างโง่เง่าเหลือเกิน

แต่หากไม่ถามออกไป ชาตินี้เซี่ยหลินก็อาจไม่มีวันปลดปมในใจนี้ออกได้

“ในเมื่อวันนี้เธอไม่ได้มาเพราะเรื่องงาน การที่ฉันจะเรียกเธอว่าเซี่ยหลินก็คงไม่มีปัญหาอะไร”

เสิ่นซ่งชวนหลุบตามองเข้าไปในดวงตาของเซี่ยหลิน จ้องมองจนเซี่ยหลินต้องรีบร้อนหลบสายตาไปอย่างลนลาน

เธอเคยอยากให้เสิ่นซ่งชวนสบตาตรง ๆ กับเธอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่เวลาส่วนใหญ่เซี่ยหลินกลับมองเห็นได้เพียงแผ่นหลังหรือเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเท่านั้น