ตอนที่ 145 เสิ่นซ่งชวน เพื่อผู้หญิงคนเดียวมันคุ้มแล้วหรือ?

“ฉันมีของจะให้แกดู!! อ๊าก!! แกอย่าตี ฉันจะพูดเดี๋ยวนี้แหละ!! เบามือหน่อย เบามือหน่อย! เสิ่นซ่งชวน ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!!”

อวี๋ลู่ผิงทั้งโดนทุบตีทั้งกรีดร้องอย่างน่าเวทนา เลือดไหลซึมออกมาจากส่วนปลายแขนขาที่ถูกตัดขาดของเขาแล้ว ทว่าเสิ่นซ่งชวนเห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เขาเสียเลือดมากเกินไป จึงฉีกผ้าห่มบนตัวอวี๋ลู่ผิงจนขาด แล้วออกแรงผูกรัดไว้ที่ปากแผลของอวี๋ลู่ผิง

พร้อมไปกับการจัดการบาดแผลอันป่าเถื่อนรุนแรงเช่นนี้ อวี๋ลู่ผิงก็กรีดร้องโหยหวนขึ้นมาอีกระลอก

เสิ่นซ่งชวนเคยไปแนวหน้า เขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไรถึงจะรักษาชีวิตของสหายที่บาดเจ็บไว้ได้ ส่วนอวี๋ลู่ผิงในยามนี้เจ็บปวดจนแทบอยากตาย ทว่ากลับไม่มีแม้แต่วี่แววว่าจะหมดสติไป

ด้านหนึ่งเป็นเพราะเสิ่นซ่งชวนยังยั้งมือไว้บ้าง แต่ก็ต้อง “ขอบใจ” ที่ตามปกติแล้วสมรรถภาพร่างกายของอวี๋ลู่ผิงค่อนข้างดี ไม่อย่างนั้นก็คงไม่อาจรอดชีวิตจากระเบิดมาได้