ตอนที่ 125 ฉันมันเห็นแก่เงินจริงๆ นั่นแหละ

จ้าวทิงหลานสงสัยใคร่รู้จริง ๆ ในนิยายดั้งเดิมไม่ได้เอ่ยถึงอดีตของเสิ่นซ่งชวนไว้มากนัก เสิ่นซ่งชวนหน้าตาดี การงานดี ชาติตระกูลดี คนที่เพียบพร้อมทั้งสามประการเช่นนี้ ต่อให้ตัวเขาเองไม่มีกระจิตกระใจจะคบหาใคร สหายหญิงรอบตัวที่สนใจในตัวเขาก็ย่อมไม่มีทางน้อยหน้าแน่

ซ่งหย่าชิวเป็นหนึ่งในนั้น แล้วคนอื่นล่ะ

เสิ่นซ่งชวนวางของในมือลง แล้วมองจ้าวทิงหลานอย่างจริงจัง

“ฉันไม่เคยรับของขวัญจากคนอื่น แล้วก็ไม่เคยคบหาเป็นคู่รักกับใคร แต่มีคนเคยแนะนำสหายหญิงให้ฉันอยู่ ทว่าฉันไม่เคยตอบตกลงเลย”

คำอธิบายละเอียดลออแบบนี้ทำให้จ้าวทิงหลานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา “ได้แล้ว ฉันรู้แล้ว”

สายตาของเสิ่นซ่งชวนราวกับตะขอที่เกี่ยวรั้งจ้าวทิงหลานไว้แน่น เขาอยากถามถึงอวี๋ลู่ผิง และอยากถามถึงโอวป๋อหัว ทว่าพอมองจนจ้าวทิงหลานเริ่มขนลุกชัน เขากลับไม่ถามอะไรกันเลย แล้วเดินไปล้างชาม

ผู้ชายคนนี้จริง ๆ เลย