ตอนที่ 82 เสิ่นซ่งชวนนึกเสียใจภายหลัง

สีหน้ายินดีบนใบหน้าของเสิ่นซ่งชวนพลันเลือนหายไปในพริบตา หัวใจคล้ายจะแหว่งหายไปก้อนใหญ่ ระหว่างคิ้วและดวงตาถูกปกคลุมด้วยความหม่นหมอง น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย

“เธอบอกว่าจะเอาเด็กออกงั้นเหรอ เมื่อไหร่กัน”

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าช่วงเช้าเฉิงหมิงอยู่กับตนตลอด เสิ่นซ่งชวนก็ก้าวขายาว ๆ เตรียมจะเดินออกไปด้านนอกทันที “เมื่อกี้นี้ใช่ไหม เธอยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า”

เฉิงหมิงยังไม่ทันได้คว้าตัวเสิ่นซ่งชวนไว้ อีกฝ่ายเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลงเอง แล้วหันกลับมามองเขา

“สถานการณ์ของเธอเป็นยังไงบ้าง”