กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อวี๋ลู่ผิงวางตะเกียบลง สีหน้าดูแย่เล็กน้อย “เธอก็แค่อยากจะบอกว่าเสิ่นซ่งชวนถูกตกหล่นไปตั้งเยอะ ตอนนี้ถูกจ้าวทิงหลานไปทวงคืนมาหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ทำไม อิจฉาที่ชีวิตพวกเขาดีขึ้นหรือไง”
เรื่องของฝ่ายส่งกำลังบำรุงเอิกเกริกไปทั่วทั้งกองทัพ ทว่าคนที่ถูกตกหล่นจริง ๆ อย่างเสิ่นซ่งชวนกลับมีอยู่ไม่กี่คน อวี๋ลู่ผิงยิ่งไม่มีทางเป็นเช่นนั้น
เขาเติบโตมาจากความยากลำบาก จึงใส่ใจกับเบี้ยเลี้ยงและสวัสดิการของตนเองเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่แจกจ่ายก็ล้วนตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนเสมอ
ซ่งหย่าชิวรู้สึกเพียงว่าอวี๋ลู่ผิงช่างไร้เหตุผลสิ้นดี “นายจะมาโมโหอะไรอีกล่ะ ฉันแค่ถามดูเฉย ๆ ก็ไม่ได้เหรอ ฉันก็แค่ให้นายไปตรวจดู เผื่อว่าขาดตกบกพร่องไปจะได้ขอชดเชยคืนมา”
อวี๋ลู่ผิงลุกขึ้นยืน “ไม่มี”
เขารู้สึกว่าซ่งหย่าชิวดูถูกตนเอง มองว่าเขาขี้เหนียว ยากจน สู้เสิ่นซ่งชวนที่มีเงินล้นเหลือจนแทบไม่ได้สนใจแม้แต่คูปองสินค้าหายากพวกนั้นไม่ได้