ตอนที่ 29 สนองด้วยมรรคของผู้นั้น

หยวนเหมยเหมยร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ทัน เดิมทีเธอควรจะใช้คำพูดนี้มาเป็นประเด็นเล่นงาน ทว่าเธอก็ไม่ได้โง่เง่าถึงเพียงนั้น

ทำไมพี่ชายลูกพี่ลูกน้องรองถึงรู้ได้ว่าข้อมือของหญิงสาวคนหนึ่งจะแดงง่ายหรือไม่?

เมื่อเทียบกับการหาเรื่องเอะอะโวยวาย ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความเสียใจมากกว่า

“พอได้แล้ว สหายจ้าวไม่เอาความกับเธอ พวกเราก็ขี้เกียจจะว่าเธอแล้ว เธอดูแล้วกันว่าอยากกินอะไรกัน ฉันจะไปหยิบข้างหน้าให้”

ทั้งจ้าวทิงหลานและเสิ่นซ่งชวนต่างไม่เอาความ เสิ่นซ่งผิงก็จะไม่บีบคั้นเอาเรื่อง อีกทั้งหากเรื่องราวบานปลายจนไม่น่าอภิรมย์เกินไป ก็รังแต่จะทำให้หญิงสาวที่แสนอ่อนโยนวางตัวลำบาก