กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง พี่จะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ เหรอ”
เสิ่นซ่งผิงก็สูบบุหรี่เช่นกัน ประกอบกับสองพี่น้องไม่ได้พบกันมาสองปีแล้ว จึงหาม้านั่งตัวยาวในสวนดอกไม้ของโรงแรมแล้วนั่งลง
เดิมทีหยวนเหมยเหมยกินข้าวเที่ยงอยู่ในห้องอาหาร พอเห็นทั้งสองคนก็รีบตามมาทันที ข้าวปลาไม่กินแล้ว
เสิ่นซ่งชวนส่งเสียงอืมในลำคอเบา ๆ คำหนึ่ง
เสิ่นซ่งผิงโค้งตาคู่ดอกท้อลงเล็กน้อย “ฉันว่านะเหมยเหมย เธอก็รีบหาใครสักคนแต่งออกไปได้แล้ว แต่งงานไปจะได้ไม่มีเวลามาคอยกังวลเรื่องของคนอื่น”
หยวนเหมยเหมยถลึงตาใส่เสิ่นซ่งผิงทีหนึ่ง “ฉันไม่แต่งงานหรอก ถ้าฉันแต่งไปใครจะอยู่เป็นเพื่อนน้าสาวกับลุงเขยล่ะ!”
ปากพูดไปอย่างนั้น แต่ในแววตากลับมีความอ้างว้าง หยวนเหมยเหมยไม่กล้าเตือนสติเสิ่นซ่งชวนเพราะกลัวโดนด่า