ตอนที่ 2 คุณต้องแต่งงานกับฉัน

ยามที่สัญชาตญาณบดขยี้สติสัมปชัญญะจนแหลกลาญ จ้าวทิงหลานรู้สึกว่าท่าทางบังคับขืนใจผู้อื่นของเธอในตอนแรกนั้นหยาบคายมากพอแล้ว ทว่าพอกลายเป็นเสิ่นซ่งชวนที่สมองสูญเสียความสามารถในการคิดอ่านไป เขากลับยิ่งตะกละตะกลามกลืนกินไม่เหลือซาก

เดิมทีจ้าวทิงหลานยังคิดจะคอยสังเกตว่านางเอกจะมาเมื่อไหร่ แต่เธอไม่มีเวลาว่างพอจะไปวอกแวกได้เลย รอจนกระทั่งท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างรำไร การเคลื่อนไหวของเสิ่นซ่งชวนจึงค่อย ๆ ชะลอช้าลง

“แต่งงานกับฉัน”

ขณะที่จ้าวทิงหลานเอ่ยคำนี้ออกมา เธอไม่หลงเหลือความรู้สึกผิดจากการ ‘บังคับขืนใจ’ ในตอนแรกเลยแม้แต่น้อย เปลือกตาแทบไม่มีแรงจะลืมขึ้น น้ำเสียงอ่อนระทวยและแหบพร่า

ผ่านไปตลอดทั้งคืนเช่นนี้ เธอรู้สึกราวกับน้ำในร่างกายระเหยแห้งไปจนหมด หิวน้ำเป็นที่สุด

แต่เมื่อเทียบกับการดื่มน้ำแล้ว สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือเป้าหมายเดิมของเจ้าของร่างเดิม

ซึ่งประจวบเหมาะตรงกันกับเธอในตอนนี้พอดี