ตอนที่ 146 มือของผมคือไม้บรรทัดของผม

ตอนที่ 146 มือของผมคือไม้บรรทัดของผม

ต่อให้ความสามารถในการป้องกันของเกราะจักรกลจะค่อนข้างดี แต่เกราะจักรกลตัวนี้ของสุ่ยหนิงถือเป็นรุ่นแฟชั่นที่เน้นความเร็ว ซึ่งการแสดงออกในด้านการโจมตี การป้องกัน และการใช้ชีวิตนั้นอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขี้ยวหมาป่ากลายพันธุ์ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรับการโจมตีโดยตรง

เธอปรับตัวอยู่ถึงห้านาทีเต็ม โดยมีเกราะจักรกลคอยช่วยวาดเส้นทางการโจมตีของหมาป่ากลายพันธุ์ เธอถึงจะตั้งสติได้มั่นคง ควบคุมเกราะจักรกลเพื่อหลบหลีกได้ทันเวลา และถือโอกาสทำเครื่องหมายจุดอ่อนของหมาป่ากลายพันธุ์เพื่อโจมตีหนักเข้าที่ท้องหรือขา...

ตัดเวลาที่เผชิญหน้ากันออกไป สุ่ยหนิงใช้เวลาไปสิบกว่านาทีจึงจบการต่อสู้ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ร่างกายกลับเต็มไปด้วยเจตจำนงต่อสู้ที่ตื่นเต้นเร้าใจ