เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 132 ทำไมถึงดูคุ้นตาขนาดนี้นะ?
“ผมรู้นะว่าที่นั่นคือที่ไหน” มู่ฉือกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม “มันเป็นอาณาเขตของผึ้งนักฆ่า พิษของพวกมันร้ายแรงมาก แถมยังดูแลรังอย่างหวงแหน ต่อให้เป็นสัตว์ร้ายระดับสิบสามสิบสี่ก็ยังไม่กล้าก้าวก่ายพื้นที่นั้นโดยง่าย
ใครจะไปคิดว่าเจ้าเหนือหัวของพื้นที่แถบนี้จะเป็นพวกแมลงกันล่ะ?”
“เราสวมชุดป้องกันแล้วขับรถจักรกลล่องหนเก็บกลิ่นอายเข้าไปเถอะ ต่อให้พวกมันร้ายกาจแค่ไหน ก็คงไม่เอาแต่ไล่ต่อยของที่ไม่มีชีวิตหรอกจริงไหม
พวกเรามีเครื่องป้องกันหลายชั้น ขอเพียงเคลื่อนไหวให้เบาที่สุด พวกมันก็จะนึกว่าเป็นแค่สายลมพัดผ่านเท่านั้น!”
สุ่ยหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วนำเกราะจักรกลออกมา ปรับรูปแบบภายนอกให้มีลักษณะเพรียวลมเหมือนเรือเหาะ ซึ่งสามารถรองรับพวกเขาทั้งห้าคนให้นั่งเรียงแถวตอนลึกได้พอดี ส่วนซินปาเธอทิ้งไว้ที่ค่ายเพื่อเป็นเพื่อนกับจวินหลิน