กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 94 หัวสมองที่ยังคงไม่เอาไหนพอ ๆ กัน
จิ่งหวยไม่สนใจความสบายแล้ว เขารีบใช้หางปิดร่างตัวเองด้วยความเขินอาย ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำพลางถลึงตามองนาง
“พี่สาว คุณฉวยโอกาสตอนที่ผมไม่ระวังถอดเสื้อผ้าผมอีกแล้วนะ!”
หากจะกล่าวว่าจิ่งหวยก่อนหน้านี้เป็นเพียงลูกสัตว์ แต่ยามนี้เขามีร่างกายของผู้ใหญ่แล้ว ความคิดความอ่านกลับซื่อบริสุทธิ์ราวกับนักศึกษาชายที่เพิ่งพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัย จึ๊ ผิวพรรณขาวเนียน เส้นสายกล้ามเนื้อคมชัดดูดี แถมยังถูกมัดไว้อย่างนั้นพลางมองมาที่นางด้วยท่าทีเขินอายและตัดพ้อ ผู้หญิงที่ไหนจะอดใจไหว?
ซุ่ยหนิงหัวเราะเบา ๆ พลางขยับเข้าไปใกล้จนใบหน้าเกือบชิดกัน “หืม? ก่อนหน้านี้ใครกันที่โวยวายอยากจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน? เวลาคุณนอนไม่ถอดเสื้อผ้าเหรอ?”
โอ้โห เธอมองเห็นเเล้ว สอง!
น่าเสียดายที่เขาปิดไวเกินไป เธอจึงมองไม่ถนัดนัก เช่น ขนาดหรือว่ารูปทรง...