กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 73 เพื่อนของฉันคนหนึ่ง
เด็กน้อยพวกนี้เคยเห็นอาหารที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ที่ไหน หลายคนจึงก้มหน้าก้มตากินคล้ายลูกหมาป่า ใช้ทั้งสองมือช่วยกินด้วยความเพลิดเพลินจนส่งเสียงครางฮือ ๆ ในลำคอ
หลังจากที่พวกเขาสกกินจนพอใจและเลียกล่องข้าวรวมถึงนิ้วมือจนสะอาด ซุ่ยหนิงก็ถามต่อด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้เหนื่อยกันไหม”
“ไม่เหนื่อย” เด็กน้อยต่างพากันแหกปากตะโกน ขอแค่มีข้าวกิน ต่อให้พวกเขาต้องเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย!
“วันนี้เป็นวันแรกที่เราทดลองเปิดร้าน ทุกคนทำผลงานได้ดีมาก ต่อไปจะมีลูกค้ามากขึ้น พวกเธอต้องพยายามปรับตัวให้เร็ว อย่าเปิดโอกาสให้ลูกค้าที่คิดไม่ซื่อถือโอกาสเอาได้...”
ตอนนี้ถึงเวลาจ่ายค่าจ้างที่ทุกคนรอคอยแล้ว” ซุ่ยหนิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม และเด็กน้อยก็หันมามองเธอพร้อมเพรียงกัน