ตอนที่ 14 ฉันโดดเด่นถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ตอนที่ 14 ฉันโดดเด่นถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลงมาเป็นประกายละเอียด ราวกับมีฟิลเตอร์ธรรมชาติฉาบทับความงดงามของนาง ทุกสิ่งรอบข้างดูพร่ามัวไปหมด

ผมสั้นสีเงินขาวของสุ่ยหนิงดูยุ่งเหยิงอย่างอิสระ ดวงตาหงส์สีฟ้าใสราวกับถูกล้างด้วยน้ำ หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยพราวไปด้วยรอยยิ้ม จมูกเล็กโด่งได้รูป ริมฝีปากนุ่มสีชมพูระเรื่อดุจดอกท้อในฤดูใบไม้ผลิ แฝงความเย้ายวนที่ชวนให้คนอยากเด็ดดม แม้แต่ลักยิ้มจาง ๆ ทั้งสองข้างนั้น ก็ดูเหมือนจะกระเพื่อมอยู่ในใจของใครบางคน

ก่อนหน้านี้เขาที่เคยคำนึงถึงว่ารั่วถังมีบุคลิกโดดเด่นอย่างไร อุปนิสัยอ่อนโยนอย่างไร หรือมีพรสวรรค์ที่ดีเลิศเพียงใด พอมองดูความงดงามระดับนี้แล้ว ทุกอย่างล้วนพ่ายแพ้อย่างราบคาบ