กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 870
กลางดึกบนถนนเจิ้งเต๋อ ยังมีบ้านหลังหนึ่งที่เปิดไฟสว่างอยู่ ไป๋หร่วนหร่วนถือแก้วนมร้อนที่เพิ่งชงเสร็จเดินเข้าไปในห้องหนังสือ เมื่อเห็นว่าซือเฟิงเหนียนยังคงทำท่าเดิมไม่เปลี่ยน เขาก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่างลงในสมุดไม่หยุด
เธอวางแก้วนมลง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา "กำลังเขียนอะไรอยู่เหรอคะ?"
ซือเฟิงเหนียนหยุดปากกา ยกมือขึ้นนวดข้อมือที่เริ่มเมื่อยล้า จากนั้นรับแก้วนมจากไป๋หร่วนหร่วนมาจิบ รสชาตินมเข้มข้นบริสุทธิ์ แตกต่างจากนมทุกชนิดที่เขาเคยดื่มในชีวิตก่อนอย่างสิ้นเชิง
หลังจากดื่มอีกอึก เขาก็วางแก้วลง ก่อนยิ้มตอบ "ผมกำลังเรียบเรียงตำราแพทย์ที่เต็มไปด้วยเรื่องสนุก ๆ สำหรับเด็ก ๆ อ่านน่ะ"
ไป๋หร่วนหร่วนสงสัย "เขียนเรื่องนี้ไปทำไมคะ?"