กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 842
พนักงานบริการได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลงเล็กน้อย "ขออภัยด้วยค่ะ วันนี้เถ้าแก่ไม่อยู่กันเลยค่ะ"
ว่านเหลียงไฉถลึงตามองพนักงานบริการอย่างไม่พอใจ "แกกำลังเล่นตลกกับฉันหรือไง? ในเมื่อไม่อยู่กันสักคน แล้วเมื่อกี้จะถามอะไรนักหนา? ร้านอวิ๋นเฉ่าถังของพวกเธอต้อนรับลูกค้าแบบนี้หรือ?"
ตาแก่กู่เพิ่งจัดการธุระเสร็จพอดี เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก จึงลุกขึ้นเดินออกมา "เกิดอะไรขึ้น?"
พนักงานบริการรีบเดินเข้าไปหาเขา ก่อนจะอธิบายสถานการณ์ให้ฟังด้วยเสียงเบา
ตาแก่กู่เดินไปหยุดตรงหน้าว่านเหลียงไฉ "ผมเป็นหมอประจำร้านแห่งนี้ คุณมีธุระอะไรก็บอกผมได้" ตาแก่กู่เองก็เป็นหนึ่งในเจ้าของร้าน แต่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องเหล่านี้ให้คนอื่นฟังมากมาย