กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 797
ทันทีที่ผู้บังคับการการเมืองเฉียวพูดจบ หลายคนในกลุ่มคนที่มุงดูต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ
พวกเธอบางคนเคยเข้าเรียนวิชาปลูกฝังความคิดมาแล้ว เรียกได้ว่าเป็นการทรมานอย่างหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงวันละแปดคาบเลย ต่อให้วันละคาบเดียวก็ยังทรมานอย่างยิ่ง
ยายอวี๋ไม่อยากเข้าเรียนอยู่แล้ว จึงปฏิเสธทันที "ฉันไม่เรียน! ฉันอายุปูนนี้แล้ว จะให้เรียนบ้าอะไร ไม่เรียนทั้งนั้น!"
ผู้บังคับการการเมืองเฉียวแค่นเสียงเย็นชา "ไม่เรียนก็ได้ พรุ่งนี้พวกคุณย้ายออกจากเขตบ้านพักครอบครัวทหาร กลับบ้านเกิดไปเสีย ที่นั่นไม่มีใครมาคอยควบคุมพวกคุณหรอก"
"ทำไมฉันต้องทำตามด้วย? นี่เป็นบ้านลูกชายฉัน ฉันอยากอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้ พวกคุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!"