เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 787
เห็นได้ชัดว่าผู้เฒ่าเจิ้งจำหวงจิ่งเทียนไม่ได้ เขามองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย "คุณเรียกผมเหรอ?"
เมื่อได้ยินเสียงของผู้เฒ่าเจิ้ง หวงจิ่งเทียนก็มั่นใจทันทีว่าชายชราตรงหน้าคือคุณลุงเจิ้งคนเดียวกับที่เขาจำได้ไม่มีผิด
"คุณลุงเจิ้งครับ พ่อของผมชื่อหวงฉางเฟิง ตอนเด็ก ๆ ผมเคยพบคุณลุงที่เมืองจิงครับ"
เมื่อได้ยินชื่อหวงฉางเฟิง ผู้เฒ่าเจิ้งก็พลันนึกออกทันที "อ้าว! เธอคือลูกชายคนโตของเจ้าฉางเฟิงนั่นเองใช่ไหม ฉันจำเธอได้ ตอนเด็ก ๆ อ้วนตุ๊ต๊ะเชียว ตอนนี้เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้แล้วนะ"
หวงจิ่งเทียนยิ้มกล่าว "คุณลุงยังเหมือนเมื่อก่อนเลยครับ แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไป"
"แก่แล้ว ๆ จะไม่เปลี่ยนได้ยังไง ผมขาวแทบทั้งหัวแล้ว" พูดจบก็เหลือบมองเสื้อกาวน์สีขาวที่อีกฝ่ายสวมอยู่ "เธอเป็นหมอของโรงพยาบาลแห่งนี้หรือ?"