เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 785
แม่ของเสี่ยวอู่อยากจะบอกว่าไม่ต้องก็ได้ เธอรู้สึกเกรงใจที่ต้องรบกวนอีกฝ่าย แต่ตอนนี้ศีรษะเวียนจนแทบยืนไม่ไหว ขาก็ยังเจ็บ ส่วนเสี่ยวอู่เองก็พึ่งพาไม่ได้ ยังต้องให้เธอคอยดูแล การจะกลับบ้านด้วยตัวเองจึงเป็นเรื่องยากจริง ๆ
"ขอบคุณนะ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าควรขอบคุณคุณอย่างไรดี" แม่ของเสี่ยวอู่กล่าวขอบคุณอีกครั้ง
"ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเล็กน้อยเอง" เธอพยุงแม่ของเสี่ยวอู่ให้ลุกขึ้น เมื่อนึกขึ้นได้ว่าขาของอีกฝ่ายบาดเจ็บ จึงตัดสินใจแบกเธอขึ้นหลังเสียเลย จากนั้นก็เรียกเสี่ยวอู่ให้ตามมา โดยให้เด็กชายทั้งสองเป็นคนนำทางกลับไปยังตรอกเหมียนหยางที่พวกเขาอาศัยอยู่
ตรอกเหมียนหยางอยู่ใกล้อ่าวไป๋ซามาก บ้านของเด็กชายทั้งสองก็อยู่ในตรอกนี้เช่นกัน บ้านเรือนภายในตรอกล้วนเป็นบ้านชั้นเดียวที่มีลานเล็ก ๆ รูปแบบเรียบง่ายและดูธรรมดา