กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 734
ซ่งอวิ๋นเงยหน้ามองเฟิ่งข่าย เห็นว่าใบหน้าของเขาแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่แววตาที่มองเธอกลับใสกระจ่าง ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอื่นเจือปน มีเพียงความกระตือรือร้นใฝ่หาความรู้เท่านั้น
ซ่งอวิ๋นชอบนักเรียนที่มีความใฝ่รู้อยู่แล้ว จึงยิ้มพลางพยักหน้า "ได้สิ เธออยากถามอะไรล่ะ?"
ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสองนาทีก็จะเริ่มเรียนแล้ว เฟิ่งข่ายจึงพูดตรง ๆ "คำถามที่ผมอยากถามอาจจะค่อนข้างซับซ้อน ขอรอจนเลิกเรียนก่อนได้ไหมครับ?"
ซ่งอวิ๋นพยักหน้า "ได้สิ งั้นเข้าเรียนก่อนนะ เลิกเรียนแล้วค่อยมาหาฉัน"
เฟิ่งข่ายไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลงอย่างง่ายดายขนาดนี้ ในใจจึงตื่นเต้นมาก ใบหน้ายิ่งแดงขึ้นไปอีก เขารีบกล่าวขอบคุณ ก่อนกลับไปนั่งที่ของตัวเอง