กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 724
เข้าแถวอยู่หนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ใกล้จะถึงคิวของเฉียนอวี้เซียงแล้ว เฉียนอวี้เซียงรีบเก็บสีหน้าเบื่อหน่ายบนใบหน้าทันที หยิบกระเป๋าหนังใบเล็กออกจากกระเป๋า หลบเลี่ยงสายตาผู้คนแล้วใช้นิ้วก้อยป้ายขี้ผึ้งสีขาวจากกระปุกกระเบื้องออกมาเล็กน้อย นำมาทาที่ข้อมือและลำคอ กลิ่นหอมจาง ๆ อ่อนโยนก็ฟุ้งกระจายไปทั่วร่างกายของเธอ
ชายหนุ่มสองคนที่คอยสะกดรอยตามสบตากัน ในแววตามีประกายความตื่นเต้นเจืออยู่จาง ๆ