เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 711
ห้องยังคงเป็นห้องเดิม แต่ทุกสิ่งทุกอย่างภายในกลับเปลี่ยนไปจนแทบไม่คุ้นตา เตียงไม้โอ๊กสีขาวแกะสลักลวดลายที่เธอเคยนอนหายไปแล้ว โต๊ะเครื่องแป้งสีเดียวกันก็หายไป โต๊ะหนังสือไม้จื่อถานก็หายไปเช่นกัน มีเพียงตู้เสื้อผ้าบานประตูหกบานที่ยังคงอยู่ ทว่าสีขาวราวหิมะบนพื้นผิวกลับหลุดลอกเป็นด่างดวง นอกจากนี้ เครื่องเรือนและของตกแต่งอีกหลายชิ้นที่ยังอยู่ในความทรงจำของเธอก็หายไปจนหมด ถูกแทนที่ด้วยเฟอร์นิเจอร์รูปแบบเรียบง่ายที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องตลาด
"นี่มันยังเป็นห้องของฉันอยู่หรือเปล่า? ทำไมเฟอร์นิเจอร์ของฉันถึงหายไปหมด? อีกอย่าง ดูเหมือนคุณจะลืมกฎที่ฉันเคยตั้งไว้แล้วนะ ห้องนี้ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวที่อาศัยอยู่ไม่ใช่หรือ?"
สีหน้าของไป๋ชิงเสียยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม แต่เพียงคำถามเบา ๆ ประโยคนี้กลับทำให้ไป๋ชุ่ยชุ่ยตกใจจนขาอ่อนแทบยืนไม่อยู่