เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 688
เพิ่งดึงภรรยาเข้ามากอด มือซุกซนยังไม่ทันได้ปลดกระดุมชุดนอนของเธอ ฮุยเป่าที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็ลืมตาขึ้นทันที มันยืดตัวขึ้นจ้องมองความเคลื่อนไหวบนเตียงเขม็ง ฉีโม่หนานได้ยินเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอของฮุยเป่า พอหันหน้าไปก็สบเข้ากับดวงตาหมาป่าสีเขียวเรืองแสงคู่หนึ่งที่กำลังจ้องเขาอย่างดุดัน
กระดุมที่เพิ่งปลดออกถูกติดกลับเข้าไปอย่างเงียบ ๆ ภายในใจของเขาราวกับมีม้าวิ่งพล่านนับหมื่นตัว ทั้งพูดไม่ออกและจนปัญญา
ซ่งอวิ๋นหยิกเอวฉีโม่หนานทีหนึ่ง พยายามกลั้นหัวเราะพลางพูดว่า "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าซุกซน คุณก็ไม่ยอมฟัง"
"พรุ่งนี้ส่งมันกลับไปได้ไหมครับ?" ฉีโม่หนานถามเสียงเบา
ซ่งอวิ๋นแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน หลับตาลงนอน
ฉีโม่หนานถอนหายใจ ช่วยห่มผ้าให้ภรรยา ก่อนจะยอมนอนหลับอย่างว่าง่าย