เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 668
ถูเซินพยักหน้า "ไม่เป็นไร ผมไม่หิว พวกเราเดินทางต่อกันเถอะ"
ซ่งอวิ๋นเปลี่ยนคบเพลิงอันใหม่ ก่อนเหลือบมองเวลาแล้วส่ายหน้า "คุณพักอีกสิบนาทีก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นขาของคุณจะรับไม่ไหว"
ถูเซินกดคลึงขาที่บวมขึ้นเล็กน้อย ถอนหายใจในใจ ก่อนแอบด่าตัวเองว่าไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ฝีมือมีอยู่แค่นี้ ยังริอ่านจะเล่นบทวีรบุรุษช่วยสาวงามกับเขาบ้าง สุดท้ายกลับกลายเป็นเจ้าหมีไร้ประโยชน์เสียเอง
กลับกันยังต้องให้ผู้หญิงคนนี้มาคอยดูแลเขาอีก
หลังพักสิบนาที ทั้งสองก็ออกเดินทางต่อ ซ่งอวิ๋นเป็นหมอ ย่อมสังเกตเห็นว่าขาของถูเซินเริ่มบวมแล้ว นางจึงแสร้งทำเป็นสำรวจภูมิประเทศ พร้อมกับลดฝีเท้าให้ช้าที่สุด
ถูเซินเองก็ไม่ใช่คนโง่ มีหรือจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหวังดี ในใจจึงทั้งอบอุ่นและรู้สึกขมขื่นปนเปกัน