กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 654
ฉือเหมยเอาแต่คิดถึงฉีโม่หนานมาโดยตลอด หลังจากพูดคุยกับผู้เฒ่าฉีไปสองสามประโยค เธอก็หันไปมองฉีโม่หนานอีกครั้ง "พี่โม่หนาน วันหยุดสุดสัปดาห์พี่ว่างไหมคะ"
ฉีโม่หนานเหลือบมองฉือเหมยแวบหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ "ไม่ว่าง ผมต้องจัดการเรื่องบ้าน อีกอย่าง เรียกผมว่าสหายฉีก็พอครับ"
ความเย็นชาและห่างเหินของฉีโม่หนานทำให้ฉือเหมยรู้สึกกระอักกระอ่วน หากเป็นคนอื่นพูดกับเธอแบบนี้ เธอคงไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินจากไปทันที และอาจถึงขั้นไม่คิดจะชายตามองคนคนนั้นอีกเลยตลอดชีวิต
แต่ผู้ชายตรงหน้าคือฉีโม่หนาน เป็นคนที่เธอเฝ้าคิดถึงและหลงรักมานานกว่าสิบปี