กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 647
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
ซ่งอวิ๋นพลันนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา
นักล่าชั้นยอดมักปรากฏตัวในคราบของเหยื่อ
ตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อ?
แววตาของเธอฉายความห่วงใย ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปประคองแขนของ "หญิงชรา" แล้วช่วยพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นจากพื้น
ผู้คนรอบข้างต่างแสดงความห่วงใยด้วยความหวังดี "หญิงชรา" ก็เอ่ยตอบทีละคนว่า "ฉันไม่เป็นไร แค่เอวเคล็ดเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมาก"
"ขอบคุณมาก ขอบคุณทุกคน ไม่ต้องลำบากไปส่งฉันหรอก ให้สาวน้อยคนนี้ไปส่งฉันก็พอ"
ซ่งอวิ๋นย่อมยินดีอยู่แล้ว แต่ปากกลับพูดว่า "ไม่อย่างนั้นให้คุณป้าท่านนี้ไปส่งคุณยายดีไหมคะ? ที่บ้านยังรอให้ฉันซื้อผักกลับไปอยู่น่ะค่ะ"