กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 600
ไป๋ชิงเสียยกแตงโมที่หั่นเรียบร้อยเข้ามา วางลงแล้วชวนฉีโม่หนานนั่งกิน ก่อนจะอดบ่นกับซ่งอวิ๋นไม่ได้ "ฉันว่าพ่อเธอนี่หมกมุ่นจนเสียสติไปแล้วจริง ๆ"
ซ่งอวิ๋นหยิบแตงโมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กัดไปคำหนึ่ง รสชาติหวานฉ่ำชื่นใจ เธอยิ้มแล้วพูดว่า "พ่อว่างมานานขนาดนี้ กว่าจะหาอะไรทำได้สักอย่าง ย่อมต้องทุ่มเทเป็นธรรมดาค่ะ แต่ฉันดูแล้วเสี่ยวอวี้ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร ปล่อยให้พวกเขาทำไปเถอะ"
ซ่งจื่ออี้กินแตงโมหมดไปชิ้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาบอกซ่งอวิ๋น "พี่ครับ พี่ไม่ได้กลับมาตั้งนาน คงไม่รู้แน่ว่าถัวหลัวหลีที่พี่ปลูกตอนนี้เป็นยังไงแล้ว"
ดวงตาซ่งอวิ๋นเป็นประกาย "ออกผลแล้วเหรอ"