กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 597
เขากับน้องสาวเติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูของแม่เพียงคนเดียว จึงผูกพันกับแม่อย่างลึกซึ้ง เมื่อแม่พร่ำบ่นเรื่องพ่อ พวกเขาก็พลอยบ่นตามไปด้วย ไม่เคยรู้สึกสนิทสนมกับพ่อ และไม่เคยคิดจะเป็นห่วงด้วยซ้ำว่าพ่อใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง ได้รับบาดเจ็บหรือล้มป่วยหรือไม่ กระทั่งรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำที่พ่อไม่อยู่บ้าน เพราะทำให้พวกเขามีอิสระมากขึ้น
ต่อมาเมื่อเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่และได้เป็นทหาร จึงได้รู้ว่าการเป็นทหารนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงโทษพ่อ เพราะพ่อมีตำแหน่งสูงอยู่แล้ว ทั้งที่สามารถช่วยให้เขาไม่ต้องลำบากมากนัก แต่กลับเลือกปล่อยให้เขาต้องผ่านความยากลำบากเหมือนทหารธรรมดาทั่วไป