กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 574
ซ่งอวิ๋นตามผู้เฒ่าฉีและผู้เฒ่าโม่มาถึงโรงพยาบาล ไป๋ชิงเสียนอนอยู่บนเตียงในห้องพักผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาว หมดสติไม่รู้สึกตัว
ซ่งเฮ่ากับซ่งจื่ออี้เฝ้าอยู่ข้างเตียง น้าสะใภ้ถือปิ่นโตคอยเกลี้ยกล่อมให้ทั้งสองกินอะไรสักหน่อย แต่พวกเขาไม่มีความอยากอาหารเลย แม้จะรับปิ่นโตมาแล้วก็ไม่ได้แตะต้อง
ขณะนั้นซ่งอวิ๋นเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ทันทีที่ซ่งจื่ออี้เห็นพี่สาว เด็กหนุ่มวัยสิบสองปีก็เบะปากร้องไห้ออกมาทันที "พี่ ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว"
ซ่งอวิ๋นกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น จี้หยวนฮุยกับตาแก่กู่ก็เดินเข้ามาพอดี ทั้งสองถือใบรายงานผลการตรวจอยู่ในมือ ขมวดคิ้วปรึกษากันเรื่องแนวทางการรักษา
เมื่อจี้หยวนฮุยเห็นซ่งอวิ๋น ดวงตาก็พลันเป็นประกาย "เสี่ยวอวิ๋น เธอกลับมาแล้ว ดีจริง ๆ"