เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 538
ซ่งจื่ออี้อุ้มลูกหมาป่าตัวน้อยขึ้นมาทันที แล้ววิ่งไปหาไป๋ซูถิงพร้อมกับซ่งอวิ๋น
หลังพุ่มไม้ มีหมาป่าตัวเมียตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งตายสนิทอยู่ ขนทั่วร่างของมันเป็นสีขาวราวหิมะ มีเพียงบริเวณลำคอเท่านั้นที่มีขนสีเทาเงินล้อมเป็นวง เป็นหมาป่าตัวเมียที่งดงามมาก
ซ่งอวิ๋นพลิกร่างหมาป่าตัวเมียดู ก็เห็นบาดแผลฉกรรจ์บนท้องของมัน คล้ายถูกกรงเล็บแหลมคมและเขี้ยวกัดทำร้าย เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของหมาป่าด้วยกันเองหรือสัตว์ร้ายชนิดอื่น
ซ่งอวิ๋นตรวจดูอีกครั้ง ก่อนกล่าวว่า "แม่หมาป่าน่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ยังฝืนคลอดลูกหมาป่าออกมาจนสำเร็จ หลังคลอดก็สิ้นใจทันที แม้แต่ร่างก็ยังไม่ได้ขยับไปไหน รกก็ยังอยู่ตรงนี้" พูดจบเธอก็มองลูกหมาป่าที่อ่อนแรงใกล้สิ้นใจในอ้อมแขนของซ่งจื่ออี้อีกครั้ง "ช่างเป็นลูกหมาป่าที่โชคดีจริง ๆ อยู่ในสภาพแบบนี้แล้วยังรอดมาได้"