เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 518
"กว่าคุณจะนึกขึ้นได้ ผมคงกลายเป็นคนมีราขึ้นอยู่ที่สถานีรถไฟไปแล้ว" เสียงของจี้หยวนฮุยดังขึ้นจากด้านหลังซือเฟิงเหนียน
ทั้งสามคนหันกลับไปมอง ก็เห็นจี้หยวนฮุยยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องผู้ป่วย มือทั้งสองข้างหิ้วสัมภาระถุงใหญ่ถุงเล็กเต็มไปหมด
จี้หยวนฮุยมองลูกศิษย์ด้วยสายตาตัดพ้อ "ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องยุ่งอยู่ที่โรงพยาบาลจนลืมเรื่องนี้แน่ ๆ"
ซือเฟิงเหนียนมีสีหน้ารู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะไปรับอาจารย์ แล้วทำไมถึงลืมไปได้เสียอย่างนั้น
ซ่งอวิ๋นรีบอธิบาย "เป็นความผิดของฉันเองค่ะ ช่วงบ่ายมัวแต่ยุ่งกับธุระจนลืมเรื่องคุณไปเลย อย่าโกรธกันนะคะ"
จี้หยวนฮุยจะโกรธจริง ๆ ได้อย่างไร เขารู้ดีว่าลูกศิษย์กับซ่งอวิ๋นเป็นคนอย่างไร
"แค่พูดขอโทษด้วยปากอย่างเดียวจะไปพอได้อย่างไร ต้องทำอาหารอร่อย ๆ สักมื้อเลี้ยงต้อนรับผมด้วย"