กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 503
หลังจากเจ้าหน้าที่ดูแลผู้ป่วยช่วยสวมชุดผู้ป่วยให้เรียบร้อย ในที่สุดซ่งอวิ๋นก็ได้เห็นใบหน้าของผู้ป่วยอย่างชัดเจน เขาเป็นชายวัยประมาณสี่สิบปี ใบหน้าซูบผอม ทั้งแก้มซ้ายและขวามีรอยแผลเป็น ดูจากลักษณะแล้วน่าจะเป็นรอยแส้ แม้รอยแผลจะไม่เด่นชัดนัก แต่หากสังเกตให้ดีก็ยังมองเห็นได้
"เหนื่อยหน่อยนะคะ" ซ่งอวิ๋นกล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่ดูแลผู้ป่วย
เจ้าหน้าที่ดูแลผู้ป่วยโบกมือ "ไม่ต้องเกรงใจครับ ไม่ต้องเลย ผมได้รับค่าจ้างถึงสามเท่า เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้วครับ"
ซ่งอวิ๋นอดชื่นชมความรอบคอบและเอาใจใส่ของพ่อบ้านไป๋อีกครั้งไม่ได้ มิน่าเล่าเขาถึงสามารถทำงานเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ได้มาโดยตลอด ความสามารถโดดเด่นจริง ๆ